အညၾတ သူရဲေကာင္းတဦး၏ မၿပီးဆံုးေသးေသာ ခရီး

အညၾတ သူရဲေကာင္းတဦး၏ မၿပီးဆံုးေသးေသာ ခရီး

ေရႊကူေမႏွင္း

(ဧရာ၀တီ၀က္ဘ္ဆိုက္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)

စက္တင္ဘာ ၁၃ ရက္ေန႔ထုတ္ Hot News ဂ်ာနယ္တြင္ “ေထာင္တြင္း၌ ဆႏၵျပေနေသာ လူသားတဦး” အေၾကာင္း ဖတ္ရသည္။ ဓာတ္ပုံက သူ အျပင္မွာ ဆႏၵျပစဥ္ ရဲမ်ားက ဖမ္းဆီးေနပုံ ျဖစ္၏။ သူ႔အနားမွာ သူ႔လက္ေမာင္းကို ခ်စ္ျမတ္ႏို္းစြာ တြယ္ခ်ိတ္ထားေသာ ေက်းလက္သူကေလးမ်ားကို ျမင္ရသည္။ သူေရာ၊ ေက်းလက္သူေလးေတြပါ ပါးႏွစ္ဘက္မွာ သနပ္ခါး ပါးကြက္ၾကားမ်ားကို တင္ထားၾက၏။ အလွအပအတြက္ မဟုတ္တန္ရာ။ ေနပူ ေလပူဒဏ္ ခံႏိုင္ရန္အတြက္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

သူ႔အမည္ကား “ေနာ္အုန္းလွ” …၊ လူအမ်ား လက္ေလွ်ာ့ခဲ့ၾကၿပီျဖစ္ေသာ လက္ပံေတာင္းေတာင္ကိစၥကို “လက္ပံေတာင္းေတာင္စီမံကိန္း လုံး၀ ဖ်က္သိမ္းေရး” ေႂကြးေၾကာ္သံျဖင့္ ဇြဲမေလွ်ာ့ဘဲ တိုက္ပြဲ၀င္ေနသူတည္း။

သူ႔ ခႏၶာကိုယ္က ပုပု၀၀၊ မ်က္ႏွာ၀ိုင္း၀ိုင္း ျပည့္ျပည့္၊ ဆံပင္မွာ ပန္းမဆင္၊ ပခုံးမွာ ပု၀ါမပါ၊ ပကတိ ႐ိုးရွင္းေသာ ကရင္အမ်ိဳးသမီးေလး ျဖစ္ေလသည္။ သူ၏ အသြင္အျပင္ ႐ိုးစင္း ႐ိုးရွင္းသကဲ့သို႔ သူ၏ ေစတနာက သန္႔ရွင္းသည္။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ ျဖတ္သန္းခ်ီတက္လာေသာ သူ၏ ခရီးက မဆုံးႏိုင္ေသး။ မရပ္နားႏိုင္ေသး။ ယခု “အစာအငတ္ခံ ဆႏၵျပေနသည္” ဟု ဆိုသည္။

သူသည္ ၿပီးခဲ့သည့္ ၾသဂုတ္လ ၉ ရက္ေန႔က ဆႏၵျပခဲ့ၿပီး ၁၃ ရက္ေန႔တြင္ မုံရြာ၌ အဖမ္းခံခဲ့ရသည္။ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ ႐ုံးတင္ စစ္ေဆးခံရကာ ၂၉ ရက္ေန႔တြင္ အလုပ္ႏွင့္ ေထာင္ဒဏ္ ၂ ႏွစ္ ခ်မွတ္ခံခဲ့ရသည္။ “ပုဒ္မ ၅၀၅ (ခ)” ဟု ဆိုေလသည္။ ေထာင္ထဲေရာက္သည့္ ေန႔၌ပင္ စတင္၍ အစာအငတ္ခံခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ယခု စာေရးေနသည့္ စက္တင္ဘာ ၅ ရက္အထိ၊ ဆက္လက္၍ အစာအငတ္ခံ ဆႏၵျပေနဆဲဟု သိရသည္။ ဤအေတာအတြင္း သူ၏ ခႏၶာကိုယ္ အေလးခ်ိန္ ၄ ေပါင္ခန္႔ က်ဆင္းသြားခဲ့ၿပီဟုလည္း ၾကားသိရသည္။

“ေနာ္အုန္းလွ” သည္ သူ ယုံၾကည္ေသာ ေခါင္းေဆာင္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘ၀ ရွိစဥ္၊ ဘာမွ လႈပ္ရွား၍ မရစဥ္တုန္းကပင္ အဂၤါေန႔တိုင္း ေရႊတိဂုံရင္ျပင္ အဂၤါေထာင့္၌ သူ႔ေခါင္းေဆာင္ လြတ္ေျမာက္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းျခင္းအမႈကို ပုံမွန္ျပဳလုပ္၍ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ခဲ့သူ ျဖစ္၏။

Hunger Strike ေခၚ အစာအငတ္ခံ ဆႏၵျပျခင္းသည္ လက္နက္မပါ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပမႈမ်ားထဲတြင္ အျမင့္ဆုံး အဆင့္ျဖစ္၏။ ေနာက္ဆုံးအဆင့္ျဖစ္၍ အသက္ကိုပင္ စြန္႔လႊတ္ျခင္းလည္း ျဖစ္ေပသည္။ မိမိ ယုံၾကည္ရာကို ေတာင္းဆိုျခင္းျဖစ္ၿပီး ေတာင္းဆိုခ်က္ မရရွိလွ်င္ ဆႏၵျပမႈ မ႐ုပ္သိမ္းေၾကး ျဖစ္၏။

ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈသမိုင္းတြင္ ေထာင္တြင္း၌ အစာအငတ္ခံ ဆႏၵျပရင္း ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားခဲ့ရေသာ “ဆရာေတာ္ ဦး၀ိစာရ” ကို လူတိုင္း မေမ့ၾကပါ။ အစာအငတ္ခံျခင္းတြင္ သူကိုယ္တိုင္ အစားအေသာက္ မစားေတာ့သည္ကို မည္သည့္အာဏာပိုင္ကမွ အတင္းအက်ပ္ ေကၽြး၍ မရ။ မိမိခႏၶာကိုယ္ကို အရက္စက္ဆုံး ညႇဥ္းပမ္းျခင္းျဖင့္ ေနာက္ဆုံး အသက္ဆုံး႐ႈံးသည္အထိ တိုက္ပြဲ၀င္ျခင္းကား သည္းထိတ္ရင္ဖို စြန္႔လႊန္စြန္႔စားမႈႀကီးပင္ ျဖစ္သည္။ မေအာင္ျမင္လွ်င္ ခႏၶာကိုယ္ နိဂုံးခ်ဳပ္မည္။ ဆရာေတာ္ကား ကိုလိုနီနယ္ခ်ဲ႕ အဂၤလိပ္အစိုးရ၏ လိုက္ေလ်ာမႈမရဘဲ အသက္စြန္႔ နိဂုံးခ်ဳပ္ခဲ့ရသူတည္း။

ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ လမ္းစဥ္ပါတီေခတ္တြင္လည္း ႀကီးမားေသာ အစာအငတ္ခံ ဆႏၵျပပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ဆရာျမသန္းတင့္ မကြယ္လြန္မီက “ကိုကိုးကၽြန္း အစာအငတ္ခံ ဆႏၵျပမႈ” အေၾကာင္း က်မအား ႏွစ္ႀကိမ္ထက္မက ရွင္းျပခဲ့ဖူး၏။ မိမိတို႔ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားကို ေၾကညာၿပီး မေပးမခ်င္း အစားမစားဘဲေနရန္ ဆႏၵျပၾကျခင္းျဖစ္၏။ ထိုစဥ္က ဆႏၵျပပြဲမ်ားအေၾကာင္း အေသးစိတ္ကို ယခုအခါ စာအုပ္အျဖစ္ ထုတ္ေ၀ခြင့္ရၿပီမို႔ လူထုဦးလွ၊ လူထုေဒၚအမာတို႔၏သား ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္းက “ေက်ာင္းသား၊ ေထာင္၊ ႏိုင္ငံေရးသမား” ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ စာအုပ္ေရးသားခဲ့သည္၊ ဖတ္႐ႈရပါၿပီ။ ထိုစဥ္က ပါ၀င္ခဲ့ေသာ ဆရာထက္ျမက္ကလည္း “ကိုကိုးကၽြန္းအက်ဥ္းေထာင္ ဖ်က္သိမ္းေရး တိုက္ပြဲ ၅၃ ရက္” ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ သံေတာ္ဆင့္ဂ်ာနယ္တြင္ ေရးသားတင္ျပေနသည္။

အစာအငတ္ခံ ဆႏၵျပျခင္းမ်ားသည္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ျပဳလုပ္ျခင္းမဟုတ္သည္မွာ ေသခ်ာသည္။ ဆႏၵျပသူမ်ားသည္ ႏိုင္ငံေရးယုံၾကည္ခ်က္ ျပင္းထန္သူမ်ား ျဖစ္သည္မွာလည္း ေသခ်ာသည္။ တခြန္းတည္း ေျပာရလွ်င္ “အမာ” မ်ားျဖစ္၏။

၅၃ ရက္ၾကာခဲ့သည့္ ကိုကိုးကၽြန္း အစာအငတ္ခံ ဆႏၵျပပြဲတြင္ လူ ၃၀ တိုက္ပြဲ၀င္သည္။ ၁၀ ဦးစီ ၃ သုတ္ခြဲ၍ ျပဳလုပ္သည္။ ေရက လြဲ၍ ဘာမွ မသုံး၊ ေဆး၀ါးလည္း မစား၊ ဖ်ားလွ်င္ ခံမည္။ အစာအငတ္ခံ ဆႏၵျပတိုက္ပြဲ၀င္ျခင္း ၃၈ ရက္တြင္ ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္ က်ဆုံးသည္။ ၄၃ ရက္တြင္ ရဲေဘာ္စိန္ခ်င္း၊ ၄၆ ရက္တြင္ ရဲေဘာ္အုန္းေမာင္၊ ၄၈ ရက္တြင္ ရဲေဘာ္ခ်စ္ေဆြ၊ ၅၃ ရက္တြင္ ရဲေဘာ္ေမာင္ေမာင္စိန္၊ ကိုေလးေမာင္ႏွင့္ ရဲေဘာ္ထြန္း၀င္း စုစုေပါင္း ၈ ဦး က်ဆုံးခဲ့သည္။

ေနာက္ဆုံးလူ ရဲေဘာ္ထြန္း၀င္းသည္ ေထာင္အာဏာပိုင္တို႔က ဆႏၵျပသူမ်ားအား အ႐ႈံးေပးပါၿပီ၊ အားလုံး လိုက္ေလ်ာပါမည္ဟု လာေရာက္ေျပာဆိုစဥ္ တုံးခနဲ လဲက် ေသဆုံးသြားခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။ အားလုံး၏ စိတ္ဓာတ္ကို အေသခံ ျပသခဲ့ၾကေသာ သက္ေသပင္ ျဖစ္သည္။ ထို ၅၃ ရက္ၾကာၿပီး တိုက္ပြဲ၀င္သူ ၈ ဦး ထပ္မံ ေသဆုံးခဲ့ေရေသာ အစာအငတ္ခံ ဆႏၵျပျခင္း၏ ေအာင္ျမင္မႈကား သမိုင္းတြင္ခဲ့ပါ၏။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ “ကိုကိုးကၽြန္း ပို႔ျခင္း” စီရင္ခ်က္ မရွိေတာ့ေခ်။ ကိုကိုးကြ်န္း ေထာင္စခန္းကိုလည္း အၿပီးဖ်က္သိမ္းခဲ့ရသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ အစာအငတ္ခံ ဆႏၵျပျခင္းသည္ ေနာက္ဆုံးအဆင့္၊ အျမင့္ဆုံးအဆင့္ဟု သတ္မွတ္ရျခင္း ျဖစ္၏။ အသက္ကို စြန္႔လႊတ္ရျခင္း အတူတူ လက္နက္ထိမွန္ကာ ႐ုတ္တရက္ ေသဆုံးရျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ ခႏၶာကိုယ္အား တျဖည္းျဖည္း ညႇဥ္းဆဲရျခင္းျဖစ္ရာ ခိုင္မာသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ ၾကံ႕ခိုင္သည့္ စိတ္ဓာတ္မရွိလွ်င္ တိုက္ပြဲမွ ႐ႈံးထြက္ ထြက္ရတတ္၏။

ယခု မုံရြာေထာင္အတြင္းတြင္ “ေနာ္အုန္းလွ” အစာအငတ္ခံ ဆႏၵျပေနသည္။ ၾသဂုတ္ ၂၉ မွ ယခု စာေရးေနသည့္ စက္တင္ဘာ ၅ အထိ ၁ ပတ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ၄ ေပါင္က်သြားၿပီ။ တျခားေရာဂါ မရွိ။ မႏၲေလးေထာင္မွ ဆရာ၀န္တဦး အနီးကပ္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနသည္ဟု သိရသည္။

“ေနာ္အုန္းလွ” သည္ သူ ယုံၾကည္ေသာ ေခါင္းေဆာင္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘ၀ ရွိစဥ္၊ ဘာမွ လႈပ္ရွား၍ မရစဥ္တုန္းကပင္ အဂၤါေန႔တိုင္း ေရႊတိဂုံရင္ျပင္ အဂၤါေထာင့္၌ သူ႔ေခါင္းေဆာင္ လြတ္ေျမာက္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းျခင္းအမႈကို ပုံမွန္ျပဳလုပ္၍ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ခဲ့သူ ျဖစ္၏။

စင္စစ္ “ေနာ္အုန္းလွ” သည္ သာမန္ျပည္သူ မိန္းကေလးတဦးျဖစ္၏။ သာမန္ျပည္သူတဦးအျဖစ္ႏွင့္ပင္ ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲမွာ မရပ္မနား ပါ၀င္ခဲ့သူ ျဖစ္၏။ ခိုင္မာသည့္ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ၾကံ႕ခိုင္သည့္ ဇြဲသတၱိ အျပည့္ရွိ၏။ ေနာ္အုန္းလွလိုပင္ စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာျပင္းထန္ၿပီး အမ်ားအတြက္ အနစ္နာခံခဲ့ၾကေသာ “ဒီမိုကေရစီ ေျပာင္းလဲေရးျဖစ္စဥ္၌ အညၾတ သူရဲေကာင္းမ်ား” မ်ားစြာရွိပါ၏။ အညၾတမို႔ ထင္ရဲ႕…၊ သူတို႔သည္ ခ်ီးေျမႇာက္ျခင္းလည္း မခံရ၊ မွတ္တမ္းတင္ျခင္းလည္း မခံရ။ သို႔ေသာ္ သူတို႔၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရပ္တည္ခ်က္ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ားသည္ ခ်ီးေျမႇာက္ခံရဖုိ႔အတြက္ မဟုတ္၊ ခမ္းခမ္းနားနား မွတ္တမ္းတင္ခံရေရးအတြက္လည္း မဟုတ္ေပ။

“ေနာ္အုန္းလွ” အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပေနသည္…၊ ကိုကိုးကၽြန္းတုန္းကလို တျခားအေဖာ္ မရွိ၊ အားေပးသူမရွိ၊ သူ႔ ခံယူခ်က္ ယုံၾကည္ခ်က္ကို စြဲစြဲျမဲျမဲ စူးစူးနစ္ ဆုပ္ကိုင္တိုက္ပြဲ၀င္ေနဆဲ …၊ သူ ဘယ္အထိ ခရီးဆက္မည္လဲဟု ပူပန္စိတ္မ်ားႏွင့္ စဥ္းစားရင္း …။ ။

ေရႊကူေမႏွင္း